U bent hier: Home / In memoriam Luc Parijs

In memoriam Luc Parijs

1 juni 1944 – 30 oktober 2015

Rouwbericht

Werk

Toen ik hier zelf in de zomer van 1978 begon te werken, was Luc Parijs een “routiné” en één van de mensen die mij hier verwelkomde en op de hoogte bracht van het reilen en zeilen in dit departement. Sinds die dag is hij een goede vriend gebleven. Luc was tekenaar. In die tijd waren computers nog “rare machines” en zeker in de administratie werd op een heel andere manier gewerkt dan nu het geval is. Zo werd er o.a. jaarlijks een personeelslijst opgemaakt waarin het onderscheid in de verschillende categorieën personeel - bijvoorbeeld of ze “voltijds” of “deeltijds” waren – getekend werd. Luc moest dus, door het aanbrengen van volle of halve kadertjes rond de namen, het al of niet arceren van bepaalde vakjes, de getypte lijsten meer informatie geven. De lijsten werden op het departementssecretariaat opgesteld en nadien gaf Luc de “final touch” via zijn tekenwerk met pen en Chinese inkt.
Ondanks het feit dat hij zijn laatste jaren aan de KU Leuven op een andere werkplek doorbracht, bleef hij toch heel trouw het Departement Natuurkunde en Sterrenkunde bezoeken. Meestal voor gewoon een goedendag, een lach, een kort gesprekje waarbij de vraag hoe het met de familie ging nooit zou ontbreken.

Geloof
Zo was Luc Parijs, altijd bereid tot een fijn gesprek, waarin zijn diep christelijk geloof en het grenzeloos vertrouwen in Onze-Lieve-Vrouw tot uiting kwamen. Zijn geloof vond zijn oorsprong in zijn godvruchtige opvoeding en gaf hem troost bij het overlijden van zijn dochtertje Inge op heel jonge leeftijd. Zijn diep geloof heeft hem zeker door deze moeilijke tijd geholpen. De hulp die hij bij dit verlies kreeg vanuit het departement, is hij nooit vergeten en heeft hij altijd heel erg geapprecieerd. Luc heeft in al de jaren nadien eigenlijk nooit opgehouden om over zijn dochtertje te praten. Hij liet nooit na om andere mensen het belang van het geloof bij te brengen. Toen ik zelf ziek werd, was hij één van de eersten die mij opzocht. Nadien herhaalde hij bij elk bezoek dat Onze-Lieve-Vrouw bijgedragen had tot mijn genezing en dat ik daarvoor dankbaar moest zijn. Zijn diep geloof in de stelling “wie goed doet, goed ontmoet” zette hem aan om waar mogelijk hulp te bieden, op de werkvloer of erbuiten, dat speelde geen rol.

Bourgondiër
Luc was niet alleen diepgelovig, hij maakte ook graag plezier en genoot van de “genoegens des levens”. Elke receptie, viering waarvoor hij uitgenodigd werd, daar moest hij ook bij zijn. Hij was een echte Bourgondiër, hield van een frisse pint bier en een goede maaltijd in goed gezelschap. Hij keek elk jaar weer uit naar de Sint-Elooireceptie, waar hij de vroegere werkmakkers kon ontmoeten.

Zijn overlijden was heel onverwacht en werd door de collega’s die hem goed gekend hebben, als een grote schok ervaren. Hij was altijd heel erg met zijn gezondheid bezig en had tijdens zijn laatste bezoekje hier, een week voordien, met zekere trots vermeld dat hij “voor de dienst” goedgekeurd was door de dokter.
Het lot heeft anders beslist. We zullen zijn bezoekjes, zijn gesprekken en vooral zijn gulle lach missen.

 

Gonda Verbruggen