Zie ook Opbouw van de interferentiefranjes (geldig voor alle deeltjes: fotonen, elektronen, ...)
Deze applet illustreert de interferentieproef van Young. Het basisprincipe van het experiment van Young is de interferentie tussen 2 monochromatische golven uitgestraald door puntbronnen. Young beschikte evenwel noch over een monochromatische lichtbron, noch over een puntbron. Als lichtbron gebruikte Young de zon. Hij liet zonlicht invallen op een zeer kleine opening in een scherm. De opening fungeert als puntbron en zendt sferische golven uit. Op een grote afstand van de puntbron bevindt zich een scherm voorzien van 2 nauwe openingen. Ten gevolge van de symmetrie van de opstelling bevinden deze openingen zich steeds op hetzelfde golfoppervlak zodat ze als coherente puntbronnen fungeren. Op voldoende grote afstand L is de irradiantie van de puntbronnen gelijk en wordt op een vlak waarnemingsscherm een interferentiepatroon waargenomen. De zichtbaarheid van dit patroon neemt sterk toe indien de openingen als spleten worden uitgevoerd. Het interferentiepatroon bestaat dan uit donkere en heldere lijnvormige zones op het waarnemingsscherm, vandaar de naaam interferentiefranjes.
Hoe variëren de interferentiefranjes bij verandering van:
 | de golflengte van het invallend licht? |
| de afstand tussen de 2 spleten? |
| de afstand L tussen het waarnemingsscherm en het scherm waarin zich de 2 spleten bevinden? |
Opmerking Er wordt in deze applet geen rekening gehouden met diffractie: de intensiteiten van alle interferentiefranjes zijn even groot. Wanneer men rekening houdt met diffractie (zoals in de werkelijkheid), is dit niet zo: men krijgt dan 1 centrale piek met kleinere pieken er rond. Klik op de onderstaande link voor een applet die wel rekening houdt met diffractie.
De interferentieproef van Young, rekening houdend met diffractie.
Bron: http://members.tripod.com/~vsg/interf.htm